Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Mińsku Mazowieckim

ZACZĘŁO SIE OD SIENKIEWICZA

"...a czytywałeś ty też obywatelu "Chwilę Obecną?" a czy pamiętasz, ile razy w imię honoru, w imię poczucia obowiązku, w imię ogółu, zachęcałem ciebie i podobne "animalia mammalia" do formowania straży pożarnych? Czy też w twej zakutej głowie, w której zczasem wróble gniazda kręciły, zakręciła się kiedy myśl, że w której trzeba i należy, że świętym obowiązkiem jest straż taką uformować i z toporem w dłoni biedz na ratunek bliźniego we dnie czy w nocy?

- Nie. Zaiste nie! Wolałeś bić muchy na nosie, siedząc po całych dniach w miejscowej cukierni, wolałeś romansować z miejscowymi lafiryndami, wolałeś czernić wąsy trzygronowym fiksatarem, politykować na miejscowej poczcie, wypalać cygara okolicznych obywateli, wygładzać swój cylinder, wyciągać z zarękawów mankiety, wolałeś to wszystko niż włożyć na głowę kawał blachy, zatknąć siekierę i służyć swemu społeczeństwu w sposób najlepszy, w jaki możesz. Oto więc i masz! Kiedy spali twoje miasto, kiedy kraj miljony strat poniesie, kiedy ty sam zostaniesz bez kawałka chleba dachu nad głową, wówczas wyrośnie ci rozum tam, gdzie poprzednio, dziw, że ci niepomiernie uszy nie wyrosły.
Pamiętajcie, obywatele Mińska, Kałuszyna, Sochaczewa, Płońska i mnóstwa innych miast waszych, nie formujcie straży pożarnych, póki się wam miasta nie spalą! To tylko próżny wydatek. Bo jak się miasto spali, to przynajmniej jest dowód oczywisty, że straż jest wprawdzie złem, ale jest złem koniecznem."

(pisownia oryginalna)

"Do ognia" obraz z XIXw.

"szkic do pozaru w Kałuszynie"
ulica Zamoyska 1889r.

Tak Henryk Sienkiewicz w lipcu 1875 r., rok po gigantycznym pożarze w Siedlcach, kiedy to spaliło się trzy czwarte miasta, na łamach „Gazety Polskiej” w felietonach „Chwila Obecna” zachęcał mieszkańców Mińska Mazowieckiego i innych miast do zakładania straży pożarnych. Trzeba było czekać jeszcze 6 lat, aby dojrzała ta myśl w umysłach mieszkańców naszego grodu.
W 1881 roku ówczesny sędzia pokoju, Rosjanin, niejaki Swinin w ciągu kilku tygodni utworzył Ochotniczą Straż Pożarną w Mińsku Maz. liczącą wówczas 60 ludzi i orkiestrę. Fakt powstania straży pożarnej bez zezwolenia władz wzbudziły niechęć i podejrzenia władz carskich do Swinina. Zarzucano mu organizowanie akcji wywrotowej na niekorzyść Rosji, oskarżono o sprzyjanie Polakom i przygotowywanie powstania. Swinin został przeniesiony służbowo w głąb Rosji. Straż w Mińsku Maz. została rozbrojona. Według różnych przekazów, Swinin nie zapomniał o założonej przez siebie organizacji i różnymi sposobami zabiegał o jej legalizację. Z drugiej strony podobne starania czyniło społeczeństwo Mińska. Ostatecznie w grudniu 1882 roku straż pożarna w Mińsku została uznana przez władze gubernialne, jako organizacja legalna. Oczywiście kierownictwo straży zostało oddane w „odpowiednie” ręce. Na czele straży stanął Macedońskij – naczelnik powiatu.

ćwiczenia na wspinalni
pocz. XX w.